What people are saying:

*  I appreciate it when a band chooses a name for itself that gives insight into their identity. All sixteen tracks on "The Wide Wide World And All We Know," feel good. Esther Sprikkelman’s breathy voice caress’s it’s listeners while Harry Otten’s delicate guitar playing softly snows over electronic arrangements. “Me And The Bees” is a paralyzing song reveling a feeling of loneliness without blame. “Now it’s just me and the bees, in a cyclone of falling leaves…to bad it’s true, I’m still in love with you,” Esther sings calmly as the keyboards hum. In “Stay Awake,” the lyrics deeply explore feelings of disappointment, inadequacy and the acceptance of inevitable danger. “Everyone gets double guessed and it’s just what we deserve… all we got to do before the ambulance comes is stay awake.” This entire album feels resigned and depressed, but alternately feels comfortable and warm. Safe Home’s maturity and confidence project brightly in “The Wide Wide World And All We Know,” and when played anywhere, presents an illusion of protection.

*  The great thing about discovering a new band or artist without benefit (or detriment, depending on your personal views) of pre-packaged, scripted, and visually finite videos is the liberty to create your own version of that band's or artist's musical and pictorial partnership. In the case of Safe Home, chances are your mental movie will include bushels of butterflies, marshmallow-fluffy skyscapes, rolling, lush clover fields…maybe even a castle turret complete with a Rapunzil-like occupant, wistfully pining for her equally folliclely-endowed beau, or for the lead in a shampoo commercial. All of which is artistically shot through a soft-focus, wrinkle and blemish- erasing lens filter.

There's a pre-hippie-dippy era, traveling minstrels-like flavor to Safe Home's second full album. Turns out there may be a good reason for this, (or as good as we can dig up). Safe Home is the secure address of Esther Sprikkelman and Harry Otten of Holland---the same neck of the enchanted/frightful woods as fairy tale tellers, Hans Christiaan Anderson and the Brothers Grimm. Throughout Europe, the pair's --- former bandmates in Nightblooms --- musical efforts have been revered by fans and critics for its "impressionistic lyrics," and "sense of melody that feels European, of French love songs or Italian café laments."

Translation for North American's fast-food-like label lovers: traditional folk and bare-boned, yet compelling acoustic, with a side-order of fairy tale-ish lyrics and production. Hold the overpowering, show-offy high tech gadgetry, with an extra helping of soothing almost medicinal-strength vocals.

"Stay Awake", ironically is a snoozer, or it would be if the repetition of the phrase Stay Awake didn't have the nagging ability to mimic a fly buzzing around you and the fly swatter requiring you to get out of an otherwise warm and seductive bed in order to retrieve it. Happily, it's the exception on this otherwise wholly enchanting sequel to "You Can't Undo What's Already Undid". You can confidently randomly choose a track anywhere in this collection and be rewarded with a spa-like experience, sure to exfoliate from your life much of the chart-making, in-your-face, musical carbon copies passing as songs today. Case in point: "Me and the Bees". Here Esther's seductive yet innocent vocals are as fresh and pure as newly-fallen snow: the real McCoy that requires some serious knee and back bending, yet exhilarating shoveling, not the scant and perpetual sameness of the souvenir snow-globe variety. Truly a Dutch treat.
(Gisele Grignon, rocknworld.com)

*    At first, Safe Home’s The Wide Wide World and All We Know seems like a daunting proposition. 16 tracks of ambient folk-rock, with very little emphasis on the rock, would probably wear on even the most adamant Devendra Banhart fan. But Safe Home pull it off with a surprisingly deft touch, and piece together one of the most pleasant surprises of the year.

The album’s start is a bit worrisome, as ‘Suspended in Gaffa’ is by a long shot the album’s biggest shortcoming, showcasing vocalist Esther Sprikkelman at her least confident. The rest of Wide Wide World more than makes up for it, especially the thrilling ‘Stay Awake,’ where Sprikkelman shares vocal duties with contributor Steve Mitchell. Singing basically two different songs overtop of each other, they come together to punctuate the song’s chorus with, “All we gotta do before the ambulance comes is stay awake.”

Vague and haunting lyrics are held up by sparse instrumentation throughout the album – most songs are built around little more than acoustic guitar and electric organ, leaving the melodies to be the backbone of most of the songs.

The album is already almost a year old, coming out in late 2005, though it’s just starting to gain some momentum. Better late than never for this promising band.
(Nathan Atnikov, music-critic.ca)

An anomalous spin on acoustic guitar rock is how to describe Safe Home’s The Wide Wide World and All We Know. The first track has deliberate guitar work and is guided by a female vocalist whose voice is both tender and aching. The song has such lines as, “She is happy…she sings a song so sweetly today…everything that she ever does just seems so unreal to me, make cowboys and Indians, revolutionaries and governments agree.” The third track has what could be a synthesizer alongside the guitar, which makes for an engrossing twist on the instrument, and the singer’s voice sounds even more sullen with lines like, “Nothing more than Monday night, nothing more than you and I, it’s more or less the essence of the world.” The fourth track is an instrumental one with a single thump in between the guitar strumming. The fourth track pauses in between the vocalist’s lines which produces a unique melody. Safe Home’s The Wide Wide World and All We Know has rhythms and a vocalist that will creep into your consciousness with their pitches and hidden meanings.
(Sari M. Kent, thecelebritycafe.com)

*    Dutch duo Esther Sprikkelman and Henry Otten have a long pedigree dating back to the two albums they released on Seed as one half of the early 90’s shoegazing pop band, The Nightblooms. Following that band’s demise in 1994, the pair decided to tone down the volume and concentrate on more intimate, softer folky pop, which they initiated on the compilation of self-released singles, “You Can’t Undo What’s Already Undid” (Sunday, 2002). Four years later, they’re back with their sophomore effort on Portland’s Now Here Records. Abetted by bassist Steve Mitchell throughout, whose harmonies add an ethereal, sometimes ghostly air to Sprikkelman’s crystal clear, warm breathy vocals, this top-notch collection of soft pop nuggets, sounds like a more accessible Fit & Limo, a more delicate Mazzy Star, or the livingroom pop intimacy of Ida, with essences of 90’s female twee pop combos, The Softies, Dressy Bessy, et. al. tossed in for good measure. “They Say It” is the obvious first choice for single, hitting all the right notes like a soft summer breeze wafting through a glistening field of sunflowers. “Tell Me Something Good” is a 70-second instrumental, that cleanses the palate (along with a couple of other similar short, refreshing instrumentals) and makes us want to hear those gorgeous harmonies even more.

The motorik syncopated synth pop of “Twilight Wunderkind” hints at a faint Stereolab influence, and I can certainly hear Low fans enveloping themselves in the warm, cozy afterglow of ‘Me and The Bees.” At other times, there’s a nostalgic, 70’s vibe of rediscovering The Carpenters or Captain & Tennille. One of the prettiest songs is the harmony-filled, bubbling pop of “Houd de Wacht,” sung in their native tongue atop Esther’s Welsh harmonium, Harry’s popcorn (?) guitar and foot(!). The good times wrap with the waltzing travelogue, “Say Hello To Spain,” as Esther’s electric piano and organ, Harry’s waltz guitars and Steve’s tone generator supporting Esther’s lyrical trip through Europe (Spain, Denmark, France and Greece).

So if you’re in the mood for some soft, unassuming pop, with lots of synths, organs, mellotrons supporting lovely harmonies, take the time to immerse yourself in the fluffy marshmallow overcoat (with Cool Whip and a cherry on top) that is Safe Home. 8/10

(Jeff Penczak, digitalisindutries.com)

merlesgarden.jpg (22553 bytes)

And then some European reviews: the complete text of eight of them follows, with the non-English ones basically saying:
* "like a poem, written and heard in silence... morning-light voice... undercurrent of unrest... sometimes even whispering stops you sleeping" (Heaven)
* "intimate whisper-folk... timeless songs about words unspoken... Young Marble Giants... international class" (NRC Handelsblad)
* "beautiful, fresh melodies & harmonies, addictive... makes you want to join Safe Home on their magic carpet ride" (musicfrom.nl)
* "introspective, simple, fragile, intimate, mysterious folk/pop"
(Live XS)
* "calming, spacey... Cocteau Twins... Broadcast... potential for international success (unlike Spinvis)"
* "simple, beautiful... vaguely melancholic, but also full of the joys of life"
* "otherworldly fairytale folk, rich in detail... heavenly" (Platomania)

*    Wat is er veranderd sinds hun fraaie debuut You Can’t Undo What’s Already Undid uit 2002? Nederland en België omarmden Spinvis en At The Close Of Everyday en dacht niet aan Safe Home. Esther Sprikkelman en Harry Otten (ooit in The Nightblooms) verhuisden van Utrecht naar Deventer. De bescheidenheid die uit hun muziek spreekt siert niet alleen deze muziek. In een wereld waar de schreeuw tot norm is verheven en wat open en ver is al snel tot dicht en kort gemaakt wordt, is Safe Home als een gedicht. In stilte geschreven. In stilte gehoord. Stille muziek? Verstilde muziek. De liedjes op The Wide Wide World And All We Know doen in niets onder voor die van het debuut. De gitaar van Otten, soms stroomloos en soms verpakt in geluid van fluweel en de ochtendlichtstem van Sprikkelman vormen de basis. Er zijn  keyboards en loops. Af en toe ook de tweede stem van Steve Mitchell. Zo weinig spelen en zoveel zeggen, het is niet veel mensen gegeven. Over Leda en de zwaan. Over na het ongeluk. Over minnaars van enen stiel. Zachtmoedig maar nooit te zacht. Weten dat alles van waarde weerloos is. Dat een huis nooit echt helemaal een Safe Home is. Het is deze onderstroom van onrust die de eerder genoemde bescheidenheid tot een essentieel bestanddeel van de liedjes maakt. Soms kun je ook van fluisteren niet meer slapen. (Wim Boluijt, Heaven)

*    Safe Home is a duo consisting of Esther Sprikkelman and Harry Otten. There's a whispery delicacy and gentleness to be heard here, which usually is found with more psychfolk driven female vocalists. Belle and Sebastian might come in mind here, but this might be even closer to certain musical essences, with some deliberate pure sound and keeping-effects-relatively-simple. This means the arrangements are equally delicate (guitars, second vocals, bass, some rhythms, the tambura-like buzz-e-bee, some moog and mellotron and Arp Odyssey, and occasional odd instruments like underwater guitars and oxygen guitars, electro-burble, viper fang,..). Only one song is in Dutch. Highly recommended! (Gerald van Waes, pyschvanhetfolk)

*   Veilig thuis, ver weg van de boze buitenwereld, maakt het Deventer duo Safe Home wonderschone zolderkamermuziek. Voortgekomen uit rockgroep The Nightblooms, maar afgeknapt op het vele toeren, vervaardigt Safe Home met geringe frequentie en grote zorgvuldigheid alleen nog cd’s voor zichzelf en wie het verder horen wil.
     Hun tweede cd The Wide Wide World And All We Know bevat intieme fluisterfolk, kaal van instrumentatie en met toevoeging van Mellotrongeluiden, vooroorlogse knerpsynthesizers en bovennatuurlijke klanken. Met een slag om de arm zou Safe Home tot het überhippe genre van de folktronica gerekend kunnen worden, zij het dat er niets hips is aan hun tijdloze liedjes over onuitgesproken woorden en de maan die door het keukenraam schijnt. Safe Home vangt de stilte tussen de regels, minstens zo mooi als Young Marble Giants het een kwart eeuw geleden deden. Bij Now Here Records uit Alabama, dat het album in de VS uitbrengt, hoorden ze meteen dat dit muziek van internationale klasse is.
(Jan Vollaard, NRC Handelsblad)

*   Wie op Safe Home zoekt met een zoekmachine in Nederlandse Websites komt vast en zeker wel een pagina tegen op deze site waarop een aantal medewerkers voorkeuren opsomt. Bovengetekende noemt zowel bij favoriete bands als bij tips Safe Home. Er was dan ook bijna pijn in de nek van het reikhalzend uitkijken toen vernomen werd dat het thans in Deventer wonende duo een nieuw album ging aanleveren.
     De prachtige fluisterpop van Harry Otten en Esther Sprikkelman is bij uitstek geschikt tijdens het ontwaken op een luie zondagmorgen. Ondanks dat de liedjes van het tweetal wat betreft instrumentale begeleiding doorgaans een erg minimalistisch karakter hebben, barst bijna elk nummer uit z'n voegen vanwege de enorm fraaie melodieën en harmonieën. Het tweetal krijgt bij de opnames steevast hulp van Steve Mitchell, zo zijn er drie muzikanten aan het werk, maar de meeste liedjes klinken bijzonder naakt met alleen (al dan niet akoestische-) gitaar en wat rondzwevende electro-vondsten. Heel af en toe wordt er eens ergens op getikt of in de handen geklapt als ritmische begeleiding, maar meestal kunnen de deuntjes van dit duo zonder dergelijke omlijsting. Sterker nog, de liedjes zonder ritmische begeleiding zweven zo heerlijk dat je maar al te graag meelift op het vliegende tapijt van het echtpaar uit Deventer.
     Voor de niet eerder door Safe Home getrainde luisteraar lijkt het in eerste instantie misschien allemaal maar wat voort te kabbelen, maar na een aantal luisterbeurten zitten al die fraaie vocale melodieën in je hoofd gebeiteld en wil je, zondagochtend of niet, die pareltjes steeds weer horen. Voor deze werking moet de term verslavende liedjes wel uitgevonden zijn. Diegenen die het eerste album kennen, horen hooguit dat het huiskamerniveau nog net iets verder is toegenomen op deze tweede langspeler en dat het meeste net iets meer folky dan poppy is. Maar de verschillen in geluid en aanpak zijn bijzonder klein en 'The Wide Wide World And All We Know' is van vergelijkbare hoge kwaliteit als het debuut.
     Alles bij elkaar genomen sluit de recensierubriek het jaar 2005 af met een album dat het begrip genot een flinke opkikker geeft. In de wijde wereld en naar wij weten is er behalve de eigen haard, vermits vergezeld door de klanken van Safe Home, steeds en overal een plekje waar je veilig thuis bent. Het is dan ook geen toeval dat dit schijfje het geluk mag smaken nogal lang op de homepage te blijven prijken.
(Roel Bouman, musicfrom.nl)

*   Safe Home is een uit Deventer afkomstige groep rond zangeres Esther Sprikkelman en gitarist Harry Otten, die op hun tweede album zowel vocaal als op bas worden bijgestaan door Steve Mitchell. Net als op voorganger You Can’t Undo What’s Already Undid laat Safe Home ook nu horen waar het goed in is: het maken van ingetogen, sferische popliedjes. Liedjes die refereren naar de mysterieuze folk van Clannad, maar daarnaast ook doen denken aan de melodieuze pop van Pinback. Otten’s gitaarspel vormt daarbij de basis, terwijl Sprikkelman’s zang en een spaarzaam gebruik van percussie, bas en toetsen voor die dromerige sfeer zorgen. The Wide Wide World And All We Know klinkt in al z’n eenvoud o zo breekbaar, maar blijft juist dankzij de sterke melodieën kaarsrecht overeind. Safe Home toont met dit album wederom aan de kunst van het schrijven van gedetailleerde intieme popliedjes tot in detail te beheersen.
(Jan Broeks, Live XS)

*   Hoewel Spinvis in 2002 het begrip zolderkamermuziek op de Nederlandse muziekkaart zette, mag niet vergeten worden dat in datzelfde jaar het duo Safe Home ook enig pionierswerk verichtte vanuit de bovenste etage van een in Utrecht staande woning met het album You Can't Undo What's Already Undid. Het duo Esther Sprikkelman en Harry Otten (voorheen van de cultgroep The Nightblooms) presenteerden spacey folkpop en legden een verbinding tussen Cocteau Twins en Belle & Sebastian.
     Drie jaar later brengen beide acts de opvolger op de markt en wederom gaat Spinvis er met alle aandacht vandoor. Daar zijn genoeg legitieme redenen voor te vinden, maar die zijn niet op muzikale gronden gebaseerd. Safe Home komt namelijk weer met een prachtige verzameling van verstilde, intieme en rustgevende liedjes aanzetten. De liefelijke stem van Sprikkelman laat eenzelfde klankbeeld als Laetitia Sadier van Stereolab horen. Otten stelt daar een evenzo charmante naïviteit tegenover met warm en beheerst gitaarspel. Enige elektronische kleurtapijten en spielerei met effecten en loops op de achtergrond maken het plaatje waar sterren als ‘After the Shock’ en ‘Every Other Sigh’ op schitteren compleet. Die laatste is een zeer welkom geschenk, want een van de weinige liedjes waar een heuse ritme-track op mee loopt. Met een totaal van zestien nummers is dat toch te weinig en kan dat nieuwe luisteraars afstoten.
     Liefhebbers van het genre, die ook Club 8 en Broadcast een warm hart toedragen, hebben met The Wide Wide World and All We Know echter een internationale topper in handen. Dat hebben ze dus in ieder geval voor op Erik de Jong, wiens taalvondsten alleen bij de buren in Vlaanderen warm ontvangen worden.
(Alexis Vos, kindamuzik)

*   Vous savez comment sont les enfants lorsqu'ils aiment une chanson : capables de l'écouter et de la ré-écouter toute la journée sans jamais s'en lasser. Il y a bien longtemps que j'ai quitté l'enfance, et pourtant c'est l'effet que je me suis fait aujourd'hui avec l'album de Safe Home " The wide wide world and all we know" (Now Here Records) que j'ai bien du écouter dans son intégralité quatre ou cinq fois (six, vraiment ?) depuis que je l'ai reçu ce matin.
     Et pourtant rien de spectaculaire dans cet album de 16 courts morceaux, emballé dans une jolie pochette cartonnée. Juste quelques chansons simples et belles, une guitare acoustique, de parcimonieuses notes de claviers, et la voix dénuée d'effets mais tellement touchante d'Esther Sprikkelman. Sans oublier quelques photos floues sur le livret pour mieux évoquer encore l'univers cotonneux du duo. Un univers dans lequel on se pelotonne comme dans une vieille doudoune, en se sentant vaguement mélancolique, mais aussi et bizarrement vaguement heureux de l'être.
(J.P.Moya, Rockomondo)

*   Een jaar of drie geleden ontstond in een Utrechtse woonkamer Safe Home, een semi-akoestisch duo dat voorheen veel lawaai maakte in The Nightblooms. De kern van deze groep, Esther Sprikkelman en Harry Otten, maakte met het album You Can’t Undo What’s Already Undid de nodige indruk, al bleef succes beperkt tot kleine schaal. Toch wisten de echte liefhebbers de bijzondere muziek die het tweetal maakt op waarde te schatten en is de vaak genoemde kwalificatie ‘dromerige sprookjesfolk’ beslist niet ongepast. Europostindiefolkmagic noemen ze het zelf en de invloed van bijv. die sprookjes maar ook ruimtevaart als thema’s in de teksten, geven de muziek vanzelf een onaardse lading. Het nieuwe album met weer zo’n onmogelijke lange titel ligt voor ons en wat meteen opvalt, is dat ze hun al unieke geluid nog beter hebben uitgekristalliseerd. Met veel oog voor detail zorgt een rijk instrumentarium ervoor dat iedere song een eigen sfeer krijgt, zonder opdringerig of druk te klinken. Kraakorgeltjes, hele subtiele percussie en maffe geluidjes ondersteunen de gitaren van Harry, die deze keer vaker elektrisch dan akoestisch blijken te zijn. Zijn gevoel voor melodie wordt ondersteund door Esthers hemelse zangpartijen die vooral in de koortjes betoverend gaan werken. Een vergelijking met Magic Numbers dringt zich hier en daar op, maar gaat even zo vaak mank omdat Safe Home genoeg eigen identiteit bezit. En wie had dat gedacht, ze treden tegenwoordig ook op!
(Bert Dijkman, Platomania)


Some more recent things written about Safe Home on the 'net:
more at rockomondo

And from a bit ago, this stuff:

* Here's an article on Safe Home from NRC Handelsblad (in Dutch; click on the image to read):
NRCInterviewmini.jpg (12386 bytes)

And some other reasonable reviews:                                                    

*   Safe Home - You Can't Undo What's Already Undid (CD, Sunday)
Esther Sprikkelman and Harry Otten, formerly of The Nightblooms, have evolved many times in their careers. The old band went through several periods of experimentation and change before calling it quits, and Safe Home finds the pair making enchanting modern pop that sounds different from anything they've done before. And it is modern pop, despite Sprikkelman's claim (on their label's web site) that she doesn't listen to any modern bands except for Belle and Sebastian. If that's true, I'm sure then that Harry has a few Radiohead discs in his collection. In fact, at times (particularly "Moortown Bluebay") Safe Home approximates a musical dream of mine: a Yorke-less Radiohead. With fascinating layers of blips, bleeps, piano and guitar, the music is as interesting as the Kid A stuff, but with a beautiful female voice instead of Thom's whiny falsetto on top. Even the traditional Dutch tune "Bloemen" gets a 21st century make-over, with an oscillating bass part dancing behind Sprikkelman's vocals, which are again impressive. Even in Dutch (it is the disc's only non-English track) she sounds sincere, disarming, but with a trace of bitterness that is always appealing. Her melodies are sweet, and when she harmonizes with herself, as she is prone to do, it's a wonderful one-woman chorus and a near virtuoso vocal performance. Sprikkelman would sound great fronting any band, but is lucky in that she found a partner with whom she works so well. Otten is quite simply a very, very good guitar player. He gets all sorts of crazy sounds out of his instrument during the production process, but has traditional chops too; he knows how to pick a chord and pluck a melody as well as anyone. A good example is "Aries", which features a Bach-like classical guitar part mixed in behind the effects. However, it is on the instrumentals that he really gets to show off, as with the crazy wall-of-sound "Rickett's Revenge" -- a short, but impressive burst of noise. Not every song here is a gem -- a few tracks in the middle lack the shine of the opening and closing tracks, and perhaps the fact that this is more a collection of singles and other recordings than an album written as such results in a slight lack of focus. Nonetheless, You Can't Undo... is a highly enjoyable collection of fascinating tunes and a great example of evolving pop artists who use new technology rather than allowing new technology to use them.
(J. Berk, Spendid e-zine)

*   Safe Home - You Can't Undo What's Already Undid (CD, Sunday)
Na jarenlang rondhobbelen in een busje met hun groep The Nightblooms, verkiezen zangeres Esther Sprikkelman en gitarist Harry Otten een rustig bestaan als het Utrechtse huiskamerduo Safe Home. Hun debuutalbum You Can’t Undo What’s Already Undid is folky, dromerig en inventief: precies wat het door pers en platenindustrie doodgeknuffelde Twarres niet voor elkaar kreeg. Door de omfloerste zang en de ruimtelijke geluidsexperimenten neigt Safe Home zo nu en dan naar de Engelse indiepop van Cocteau Twins en My Bloody Valentine, maar dan met een beter gevoel voor melodie en pakkende refreinen. Safe Home blinkt uit in mooie liedjes als Birthday en Dear Dusty, waarbij traditionele waarden als tweestemmige zang en harmoniumbegeleiding worden afgewisseld met knerpende synthesizers en atmosferische spacegeluiden. De folkinvloeden komen als kale wortels bloot te liggen in het kinderliedje Bloemen, het enige Nederlandstalige uitstapje. Sterker nog is Safe Home als ze de Engelstalige folktraditie een schop onder de kont geven met “grumblebox” en onderwatergitaar of met niet veel meer dan handklappen in Next time on the back of a goose. Hoog tijd om weer eens een busje te gaan huren.
(Jan Vollaard, NRC Handelsblad)

*   Safe Home - You Can't Undo What's Already Undid (CD, Sunday)
Comprised of two former members of the Nightblooms holed up at home with their instruments and an ADAT, Safe Home sound like some odd but appealing amalgamation of electronic minimalist baroque folk-pop for shoegazers. Or at least that's what comes to mind after giving their first full-length album, You Can't Undo What's Already Undid, a spin; Esther Sprikkelman's ethereal and airy vocals ride over the top of the spectral, bare-bones melodies created by Sprikkelman and Harry Otten, which are mostly built from suspended keyboard patches, electronic loops, and subdued acoustic and clean electric guitars (with the sharp tone of a distorted electric adding the occasional bit of punctuation). Sprikkelman's impressionistic lyrics are as much about mood as they are about literal meaning (especially given her breathy vocal style, which gives sound and feeling and edge over enunciation), but they certainly communicate well enough, and it's hard to argue with the shimmering beauty of the final product. You Can't Undo What's Already Undid is hardly recommended for long drives late at night, but anyone looking for a quality smart pop chillout would be well-advised to put Safe Home on their shopping list.

*   Safe Home - You Can't Undo What's Already Undid (CD, Sunday)
Safe Home's debut full-length is a treat of next-generation melancholia, a strange'n'spooky postrock-indie-folk drama built on acoustic guitars, subtle electronic widgery, and featuring the distinctive smooth whisper of Esther Sprikkelman. Sprikkelman's lyrics are largely inpenetrable, but perhaps that's just as well - it must be odd in Esther's world. Although many of the songs seem to concern themselves with wistful reminiscin', there's also a forward-looking stoic optimism, like it'll all work out in the end... as long as Jupiter's aligning with Mars and the coffee's percolatin'. Musically, the deceptively simple songs actually conceal unexpected twists'n'turns that'll keep you guessing well into the night and through to the following morning. Safe Home is perhaps not in-yer-face enough for today's attention-span-deficient indiepopper but could well appeal to those hankering after a fix of Nick Drake, The Incredible String Band, or the Nico of "Chelsea Girl". Rewarding listening. Recommended listening.
(CD Baby)

*   Safe Home - You Can't Undo What's Already Undid (CD, Sunday)
Op het piepkleine Amerikaanse Sunday Records verschijnt het debuut van de Nederlandse (!) groep Safe Home. Eens te meer een bewijs dat de Nederlandse maatschappijen liggen te slapen misschien, maar er is meer aan de hand. Safe Home is namelijk Esther Sprikkelman en Harry Otten, ooit furore makend in de Deventer/Utrechtse groep The Nightblooms. Deze kruisbestuiving tussen Fairport Convention en Velvet Underground wist met name in het Verenigd Koninkrijk indruk te maken. Sterk onder invloed van bijvoorbeeld My Bloody Valentine koppelde The Nighblooms zware gitaarexercities aan dromerige zangmelodieën. Een echte doorbraak bleef helaas uit, reden voor het duo zich te richten op andere, vooral lossere projecten. Het album werd voorafgegaan door een handvol singles en de Travel In Time EP die dermate goed geslaagd waren dat Safe Home allengs serieuzer over zichzelf ging denken met als gevolg een prima debuutalbum. Was bij The Nighblooms altijd al het gevoel aanwezig voor de pakkende melodie, Safe Home buit dit talent uit door er juist de nadruk op te leggen. Een experimentele instrumentale toonzetting geeft in alle rust het tapijt waarop de vocalen kunnen wegvliegen. Psychedelische invloeden te over, maar Safe Home weet een eigen weg te vinden. Het duo mag dan de betrekkelijke rust van een Utrechtse woonkamer te verkiezen boven een poppodium, You Can’t Undo… is een inventief album met een unieke intieme sfeer.
(Bert Dijkman, Platomania)

*   Safe Home - You Can't Undo What's Already Undid (CD, Sunday)
Is er veel? Dan is er heel veel weinig! Een wet die vooral opgeld doet in de wereld van muziekjes. Even bekeek ik Safe Home. En luisterde. Zachte muziekjes. Voorzichtig gezongen. Later dan maar. Een week verstreek. Het werd avond. Stil en dromerig. You Can’t Undo What’s Already Undid. De muziek kabbelt onder Esther Sprinkelman’s  stem door. Dan opeens. And my heels were much to high. Verder dan. And the drummer gave his stick/ To a girl who didn’t drum. Langzaam maar zeker onthullen Esther en Harry Otten een verstilde wereld van zacht draaiende liedjes. Een draaien zonder duizelingen. Veeleer een voorzichtig wiegen. De prijs voor deze zachtheid is een zekere eenvormigheid. Hoe fijnzinnig ook het spel, hoe elegant ook de piepjes en de kraakjes en hoe betoverend ook de fluisterzang van Esther, na verloop van tijd dwaal je af. Esther en Harry zaten in de mij onbekende Nightblooms. Nadat deze uit elkaar zijn gegaan begon Esther weer muziekjes te maken. En riep ze als vanzelf Harry erbij. Maar ook Steve Mitchell en andere muzikale vrienden. It’s your birthday/ You don’t know that/ And I am the only one. De wereld die Esther Sprinkelman bezingt lijkt onschuldig maar dat is ze niet. Er liggen lucifers in het prachtig vormgegeven cdboekje (lang leve de lettertang!). En juist op die bladzijde staat Before I go to sleep/ I have to check my rear window. En waarom blaft die hond in As She Was? Gemaakt in Utrecht en via een klein Amerikaans label tot ons gekomen. Voorzichtig mooi. Maar die hakken? She can’t move much more than three steps.
(Wim Boluijt, Heaven)

*   Safe Home - Slow Girl 7" (Are There Angels In Space?)

Thoroughly charming return to the pop fold of ex-Nightblooms Esther Sprikkelman and Harry Otten. Years ago, during their one and only US tour (in support of their apocalyptic Seed/Atlantic sophomore album "24 Days At Catastrophe Cafe) they played Brownies and were already the quietest loudest group I'd ever seen - despite the heavy rock riffing and thunderous rhythm section the Nightblooms were quiet, playing at a volume that'd have been sneered at by most 'up to 11' noise merchants. The sound they made was caged and potent, and required none of the extra DBs most bands rely on to sound 'loud'. I've not since heard a group who've seemed so loud while being so quiet. Now the band's leading lights are back in Safe Home, and I've never heard a quieter quiet record. The heavy riffing has been replaced with delicate electric/acoustic meanderings, and even the vocals have gone from whisper to almost mere suggestion. "Slow Girl" is a beautifully mournful description of a friend who's struggling to cope. "Aries" on the B-side is apparently a song about stalking, and is perhaps the most unsettling experience I've had for some time. Hunt down the single if you can. Highly recommended.
(New York Pop)

Safe Home - "Travel In Time" CDEP (Sunday)
It’s just so sweet and pretty, and the picture of cardigan-clad children on the cover perfectly sums up the EP's four tracks. I say all of this somewhat facetiously, but that doesn’t make it any less true. Safe Home, featuring former members of The Nightblooms, is a folk-inspired three piece that plays subdued, girl fronted, delicate pop. Apparently the band packed up their Marshall stacks and Ampeg bass tower and traded it all in for a pastoral lifestyle which would allow them to compose a la Belle and Sebastian meets Joni Mitchell. Not the choice I would have made, but many of you would probably applaud this decision. Esther, the lead singer, really does have a lovely, innocent voice, which is best heard in the chorus of "Dear Dusty". -- az
(Splendid e-Zine)

*   Safe Home - "Travel In Time" CDEP (Sunday)
In which old friends the Nightblooms make their return in scaled down style. During the '90s, Holland's Nightblooms mutated from a My Bloody Valentine influenced noisefest to a Pooh Sticks influenced indie-arena band, with only the breathy, lispy vocals of Esther Sprikkelman remaining a constant. Both Nightblooms albums ended with a brief, subdued, folk-rock song, and it's a safe guess that those were a sop to Esther's true musical leanings. Safe Home picks up where those album-closers left off, in Blue Eyes (Pale and Judy) territory. Some very subtle analog synth fizzes fill out the minimal guitar/harmonium/drum-taps backing, and the overall effect isn't unlike the fading autumn wistfulness of The Clientele. A real minimal gem, which suffers only from brevity - no sooner have you climbed into the bath, than the CD is over. A full length is due in late 2001.
(Dana Paoli, Toast Magazine)

*   Safe Home - "Travel In Time" CDEP (Sunday)
The Nightblooms hielden het in 1995 voor gezien. In zo’n kleine vijf jaar hadden ze een fanbasis opgebouwd in met name Engeland en Amerika met hun mix van jaren zeventig (folk)rock en My Bloody Valentine. Zangeres Esther Sprikkelman (tegenwoordig ook te horen bij Telefunk) en gitarist Harry Otten pakten onlangs weer de draad op en startten samen met de Brit Steve Mitchell (Pooh Sticks) de band Safe Home. Het Amerikaanse label Sunday Records hapte gretig toe. Op de EP Travel In Time is de rust ingetreden en overheerst een huiselijke sfeer (zoals de bandnaam aangeeft). De mooie liedjes worden op bescheiden wijze uitgevoerd, fluisterend bijna, met voorzichtige elektronica en akoestische gitaren, niet meer rockend zoals bij The Nightblooms. Safe Home maakt delicate droompop, wars van trends, daarmee een unieke positie innemend in de Nederlandse popmuziek.
(GV, Fret Magazine)

*   Safe Home - You Can't Undo What's Already Undid (CD, Sunday)
Nederland is nu niet bepaald rijkelijk bedeeld met goede bands en dan gebeurt het ook nog eens dat een band die wél goed is door iedereen totaal genegeerd wordt. Al ligt dat in het geval van Safe Home ook wel een beetje aan de band zelf, of liever: aan de muziek die ze maakt. Want de meeste van de rustige, licht folky popliedjes die het Utrechtse duo (met een verleden in The Nightblooms) maakt dringen zich niet echt op, maar kabbelen een beetje voort op de achtergrond. Pas als je beter gaat luisteren ontdek je de schoonheid van deze liedjes en zo blijkt You Can't Undo What's Already Undid een best goede plaat te zijn. Geef het eens een kans zou ik zeggen!
(Think Small)